Sponsoren:

2 Dames, 4 Banden en 6100 Kilometer!

Weet u nog, 2 april 2008 werden we op de vismarkt door Burgemeester Wallage en heel veel lieve en leuke mensen uitgezwaaid voor onze fietstocht op weg naar Bharatpur, Nepal!

En nu 7 maanden later en heel veel ervaringen rijk zijn we na 6100 kilometer op 2 november 2008 Bharatpur binnengereden. Onze fietstocht is niet zonder slag of stoot verlopen. Onderweg hebben we veel meegemaakt. Zo zijn we onderweg 10 verschillende landen doorkruist. Hier hebben we kennis mogen maken met verschillende landschappen, culturen en godsdiensten. Hebben we mooie, droevige, vermoeide en blije momenten meegemaakt en hebben we soms lastige beslissingen moeten maken, zoals het niet fietsen door Iran en India. Hierdoor hebben we uiteindelijk niet de geplande 8350 kilometer gefietst maar de respectabele afstand van 6100 kilometer! Het is raar om te bedenken dat we er nu zijn en ons einddoel hebben behaald.

In Bharatpur werden we op het hoofdkantoor van het Ideal Women`s Development Centre (IWDC), de partner organisatie van Stichting Didi, hartelijk verwelkomt! Bij binnenkomst kregen we van alle boardmembers bloemen en een mala (bloemketting) omgehangen. Hierna werden we naar het jongenshuis `Our Home` van het IWDC gebracht om hier een maaltijd te eten. De jongens waren allemaal op de hoogte van onze fietstocht en wilden ons graag ontmoeten. Samen hebben we spelletjes gedaan, gedanst, samen gegeten en uiteindelijk zijn we blijven slapen. Nu we weer even samen zijn dringt het tot ons door dat we er echt zijn in Bharatpur. De plaats in Nepal waar we 7 maanden lang elke dag aan hebben gedacht en elke kilometer naar toe hebben getrapt. En nu zijn we er..het is een beetje een onwerkelijk gevoel...

De volgende dag verhuizen we naar Meena`s familie, waar we deze week blijven slapen. Meena is de directrice van het IWDC en de rest van de week trekken we met haar op. Het plan is om 8 dagen in Bharatpur te blijven en in deze 8 dagen moet er veel gebeuren. Zo bezoeken we alle projecten van het IWDC, zoals de Health Clinic, enkele vrouwengroepen, Our Home en the Community Centre. Hiernaast hebben we verschillende vergaderingen en bijeenkomsten over de samenwerking tussen Stichting Didi en het IWDC. Zijn we een dag beroemd als The Cycling Dutch Girls aangezien het IWDC speciaal voor ons een respect day heeft georganiseerd. Op de dag zijn verschillende `belangrijke` mensen op het gebied van vrouwenorganisaties en het gemeente bestuur uitgenodigd uit het district Chitwan. Dezelfde dag hebben we interviews met radiozenders, komen we op TV en staan we de volgende dag in de krant. Verder  hebben we nog twee middagen te besteden aan ons `kunstproject` met de jongens van `Our Home`. De bedoeling is dat we van de tekeningen, ansichtkaarten gaan maken en deze gaan verkopen om hiermee geld voor Stichting didi op te halen. Oja, ook niet onbelangrijk. In de tussentijd zijn Sanne en ik onder grote belangstelling en genot van alle buurtkinderen getrouwd. Lianne gehuld in sari en Sanne in pak, beide waren zeer verrast dat het aan het eind van onze reis toch zo ver mocht komen J Het is een fantastische week geweest, met veel mooie ontmoetingen en komische momenten.

Op dit moment zijn we in Kathmandu waar we de komende dagen bezig zijn met de website updaten, laatste regel dingetjes als afsluiting van onze reis en de voorbereiding van onze vlucht op 20 november. Hier scheiden onze wegen na 7 maanden, Sanne vliegt richting Australie om daar een groot kunstenares te worden en ik vlieg terug naar huis naar Grunn.

Tourist Tourist! Give me sweet, give me money!

Ons vorige verhaal eindigde in Lumbini, waar Lianne en ik allebei ziek waren. Na vijf dagen popelden we om weer verder te gaan. Ik voelde mij echter niet fit genoeg om het stuk naar Tansen te fietsen, dus besloten we met de taxi te gaan. We hadden vrienden gemaakt met een Spaans/Italiaans stel die ook naar Tansen gingen, dus konden we mooi de kosten delen. De weg naar Tansen was al heel mooi en we hoopten dat het na Tansen ook zo zou blijven als we weer gingen fietsen.

Tansen, in het Nepalees Palpa, is een klein bergdorpje met veel smalle, steile straatjes waar vrijwel geen verkeer is. Het is ook heerlijk om weer tussen de bergen te zijn De frissere lucht en mooie uitzichten. We hebben hier nog een mooie wandeling gemaakt, helaas was het te bewolkt om de Himalaya's te zien. Tansen ligt ongeveer in het midden van de route van Butwal naar Pokhara. Het zou nog ongeveer 2 dagen fietsen zijn naar Pokhara als er geen rare dingen zouden gebeuren. De Siddharta highway is de oude hoofdsnelweg van Nepal en gaat door prachtige stukken oerwoud. Er zijn prachtige vergezichten en af en toe uitzicht op de Himalaya's!
Langs de hele weg kom je langs kleine dorpjes en 's ochtends en 's middags kom je hordes schoolkinderen tegen met de mooiste schooltassen. Sommigen weten gewoon van schrik niet wat ze moeten zeggen en beginnen wat te stamelen. Maar de meesten schreeuwen Bye Bye! Het is echt weer genieten van het fietsen! Fijn dat het toch nog mogelijk is na Turkije en India. Ook leuk dat we de fietstocht ook fietsend kunnen afronden en dat we nog zoveel tijd hebben in Nepal.
De weg gaat echt flink op en neer en op een dag zijn we wel 7x van bijna nul naar 1000mtr gefietst. Ook het laatste stuk naar Pokhara ging flink op en neer.
Onderweg kwamen we een Engelsman tegen op een mooie vouwfiets die die ochtend vertrokken was uit Pokhara. Hij vertelde ons dat de laatste tien kilometer naar Pokhara alleen afdalen zou zijn, en dat heeft ons gered. In het donker kwamen we aan en gingen snel op zoek naar een slaapplek.

We hadden al gepland dat we een langere tijd in Pokhara zouden zijn. we hadden van Stichting Didi gehoord dat daar een vrouwenproject was wat misschien wel een interessante samenwerking kan worden. Aan ons de taak om dat even uit te zoeken! Het project in Pokhara heet' Womens Skill Development Project Pokhara', www.wsdp.org.np.
Dit project is in 1975 opgericht door 3 vrouwen. Zij hielpen andere vrouwen, die kampten met sociale problemen, een zelfstandig leven op te bouwen. De vrouwen leren daar stoffen te weven, katoen te verfen en er verschillende producten van te maken. Ook verzorgen zij de medische voorzieningen en school voor de kinderen van de vrouwen. Vandaag de dag zijn er 375 vrouwen aan de slag bij dit project. Ze komen uit de wijde omtrek van Pokhara en ze worden door een commissie geselecteerd om erbij te komen. Er werken ook een aantal gehandicapte vrouwen waar geschikt werk voor is gevonden binnen het project. We waren allebei onder de indruk van de hele opzet van het project. We hebben dan ook een hoop producten van hun gekocht varierend van hele mooie tassen tot superlieve vingerpoppetjes! Stichting Didi gaat deze producten weer verkopen om zo weer geld op te halen voor hun eigen project. Hou dus de website van Stichting Didi in de gaten, www.stichtingdidi.nl voor verdere details. Het zijn echt hele mooie spullen!!

Pokhara is ook het begin/eindpunt van een hoop trekkings door de Himalaya's. Achter Phokara ligt het Annapurna gebergte. Het is echt zo bijzonder om zo dicht bij de Himalaya's te zijn. Majesteus torenen ze boven alles uit alsof niks hun kan deren! Een dag hebben we een fietstocht gedaan met mooi uitzicht op de bergen. Het was echt super afwisselend, van ontzettend stijl tot mountainbike terrein tot een lange afdaling over asfalt. Kortom een hele mooi route.
Voor de mensen die de Volkskrant lezen en dan met name de travel-verslagen, hebben vast wel eens gelezen over Britt Das. Zij is bijna anderhalf jaar bezig geweest om van Nederland naar Tibet te lopen! Wij hebben haar ontmoet in Pokhara via een Zwitserse fietser die we al in Delhi hadden ontmoet. Het was bijzonder om haar verhalen te horen, zij heeft ook zo ontzettend veel meegemaakt onderweg! We hebben veel respect voor haar dat ze zo lang alleen kon lopen. Voor iedereen die haar verhalen wil lezen, ze heeft voor de Volkskrant een dagboek bijgehouden.

Na meer dan een week in Pokhara was het toch echt tijd om weer verder te gaan .We zouden eerst naar Bandipur fietsen en daar nog een dag blijven en dan het laatste stuk fietsen naar Bharatpur.
Het is altijd even wennen als je na een week rust weer op de fiets zit. Even wiebelig en daarna voelt het weer goed om op de fiets te zitten. De weg van Pokhara naar Bandipur was voor de eerste 40km echt heel relaxed. Maar daarna werd het klimmen en de laatste 8 km was het echt ongelofelijk stijl! We hebben de eerste 2km gefietst, maar we waren duidelijk te laat begonnen aan de klim. Na 2km hebben we een truck aangehouden, het zou te lang duren. Vanuit de achterbak zagen we nog een eenzame fietser die helemaal omhoog gefietst was. Het bleek de fransman Matt te zijn die zijn fiets in Kathmandu heeft gekocht en nu terug wil fietsen naar Frankrijk. Het is zijn eerste fietstocht en hij heeft direct een mooi begin uitgekozen! Met ons drieen gingen we op zoek naar een guesthouse en we hebben samen gegeten.
Bandipur was echt een heel mooi, rustig stadje. Er staan nog veel huizen in de oude stijl en het leven is nog een stukje simpeler. Het was fijn om daar even te zijn.

En toen was het zover. Onze laatste fietsdag. Een gek idee en gevoel om na exact 7 maanden dan toch echt aan te komen in Bharatpur. De bestemming van onze reis. Aan het begin van de reis was het nog zo ontzettend onwerkelijk, in Turkije werd het al wat haalbaarder en vanaf het moment dat we Nepal in kwamen was het nog een kwestie van tijd. Nu kunnen we ook echt zeggen dat je overal naar toe kunt fietsen als je er maar de tijd voor neemt! De laatste dag moesten we ongeveer 65/70km fietsen. Het eerste deel was weer heel prettig tot aan Mugling. Vanaf Mugling werd het echter heel stoffig, druk en een smalle snelweg war iedereen veels te hard rijd. Het is de hoofdroute van Kathmandu naar India, dus er zijn veel bussen en trucks. Op dit stuk snelweg gebeuren de meeste ongelukken... Maar niet met ons! Na 80 stoffige kilometers fietsten we dan toch Bharatpur binnen. Wat we verder hebben gedaan kunnen jullie in het volgende verhaal lezen.

Tijdens het fietsen in Nepal vielen ons weer een aantal dingen op.
- Kotszakjes lang de weg van zieke busreizigers.
- af en toe beweegt er een bosje groen over de weg. Daaronder zit een persoon verstopt die het vervoert.
- In Roemenie vertelden we al over de Barbapapa's langs de weg. Bulten van hooi, ook hier in Nepal stapelen ze het hooi op dezelfde manier op. Grappig, twee zulke verschillende landen en toch overeenkomsten!

India, het land brengt verschillende gevoelens met zich mee...

Laatst vroeg een indier aan me...wat vind je van India? Meer uit beleefdheid zei ik (Lianne) nice, want ja, wat moet je zeggen van een land waar nog zoveel armoede, ongelijkheid, vrouwengeweld, kindermishandeling en kinderarbeid is.
Nee, nice is niet het juiste woord. De volgende keer kan ik maar beter eerlijk zijn...

India een land waar het leven zich op straat afspeeld, van bedelaars, tot aan straatverkopers, handelaren, heilige koeien, tuktuk chauffeurs (aziatische taxi's), horzels, honden, fietsriksja's, straatkinderen, olifanten en kamelen...ja, werkelijk alles zie je aan je gezichtsveld voorbij trekken. In een eerder verhaal schreven we al dat India zo ontzettend druk is, als je kijkt naar het lijstje hierboven kun je het staatbeeld een beetje voorstellen, werkelijk alles loopt en rijd door elkaar heen. Tijdens ons verblijf in Varanasi onmoeten we Mr. Khan een tuktuk chauffeur, die ons zijn huis liet zien. Samen met zijn vrouw, twee zoons en dochter woont hij in een ruimte van ongeveer 16 m2 waar ze wonen en slapen. Daarnaast hebben ze nog een keuken en badkamer. Vaak zie je dan ook dat iedereen vroeg op pad gaat om geld te verdienen en pas laat weer thuis komt, slaapt en weer vertrekt.

Ons laatste verhaal eindigd we in Jaipur vanuit hier nemen we de nachttrein richting Varanasi....en dat is een belevenis op zich. Het treinkaartje hadden we vier dagen van te voren geregeld bij een het speciale toeristen loket. Maar de fietsen haddden nog geen plekje in de trein, die moesten ingecheckt worden door de `parcel-officer`, aha... Natuurlijk hadden we van te voren uitgezocht hoe dit ongeveer werkte dus een uur van te voren waren we op het station om onze fietsen te laten inpakken en alles te regelen. Genoeg tijd dachten wij. Nou het was maar goed dat de trein vertraging had anders hadden we hem mooi gemist.

Voor 200 rupees werden er wat lapjes stof om de fietsen gebonden en waren ze klaar om naar de trein gebracht te worden. Wij laten onze fietsen (bijna J ) nooit alleen dus ik (Sanne) ging snel met de fietsen mee en Lianne bleef samen met al onze 10 tassen achter. Ik hoopte dat ze een mannetje kon regelen die haar zou helpen anders redt ze dat nooit! Nadat ik 3 lange perrons heen en weer ben gelopen met een jongen (halverwege probreerde een andere jongen mijn fiets nog af te pakken) kwamen we op het goede perron. De jongen, die geen woord engels kon, liet mij achter op het midden van het perron. Gelukkig hebben we mobieltjes en zo liet Lianne me weten dat ze een mannetje had geregelt voor de tassen (zo handig telephatie). Tegelijk met de trein kwam Lianne op het goede perron aan, zij zou zich over de tassen ontfermen en ik over de fietsen. Nu zijn er twee bagagewagons in zo'n trein, eentje vooraan en eentje achteraan de trein en ik, ik stond in het midden. Keuzes!!
Goed eerst maar naar achteren...Nu hadden we de sturen van onze fietsen een kwartslag gedraaid zodat ze mooi plat zijn, maar om mee te lopen is dat niet zo handig. Helemaal niet als je er twee hebt! Over het poepiedrukke perron baande ik mij een weg om erachter te komen dat het niet de goede bagagewagon was. Ik moest helemaal aan de andere kant zijn...en die treinen zijn heel lang! Ik begon toch echt gestresst te raken en net op tijd kwam ik dan toch bij de goede wagon. Ik beleef nog even kijken tot ze er allebei in werden getild en daarna rende ik naar onze wagon. Daar had Lianne ook net op tijd alle tassen bij de goede plaatsen gezet en had ze al hulp ingeschakeld om eventueel de trein te laten stoppen als ik er nog niet was...Pfff!!! gelukkig kwam alles goed en konden we de komende uren ontspannen.

Zo dat is gelukt! In de trein hadden we 2 bedden in een coupe van zes, na wat socializen met onze mede passagiers, gingen we naar bed. De volgende dag werden we wakker, ha heerlijk, nog een paar uurtjes en dan zijn we in Varanasi. Maar helaas 60 km voor Varanasi begeeft de motor het...de trein begint langzaam leeg te stromen met mensen die een ander vervoersmiddel gaan zoeken. Maar ja onze fietsen zitten in deze trein en die laten we niet alleen. Met twee andere toeristen blijven we in de trein achter. We krijgen te horen dat de reparatie een uur zal duren maar het kan ook zo drie uur worden...Gelukkkig na een uur begint de trein weer te rijden. Eenmaal aangekomen in varanasi kunnen we onze fietsen heelhuids in ontvangst nemen en tuigen we onze fietsen onder grote belangstelling op. Op onze fietsen rijden we het oude centrum tegemoet waar we een hostel hebben geregeld.

Varanasi is de stad van Shiva, een van de heiligste steden van India. Hindu's komen hier om hun zonden in de Ganges (de heilige rivier van India) af te spoelen of om hun dierbaren in de ganges te cremeren. Langs de Ganges zijn dan ook verschillende Ghats, een lange strook van trappen die de gelovigen naar de ganges lijden. In de ganges wordt werkelijk alles gedaan gewassen, geofferd, gecremeerd en watterbuffels uitgelaten...ja echt alles. Tijdens onze reis hebben we gemerkt dat geloof voor veel mensen heel belangrijk is. Het geeft hoop, houvast en voor velen zin aan het leven. Hoe het beleeft wordt is per land verschillend. Zo gaan moslims vijf keer per dag bidden en gaan ze ieder jaar een maand vasten. Het Hinduisme is weer een heel ander geloof dan het christendom of Islam, dat ze ook weer op hun eigen manier geloven. In het Hinduisme draait het vooral om de cyclus van leven, dood en wedergeboorte met als doel verlost te worden van deze cyclus. Het draait daarbij allemaal om Karma. En je Karma beinvloed je door je eigen acties. Ben je een goed, aardig en eerlijk persoon dan is dat goed voor je Karma en heb je een grote kans om in je volgende leven in een hogere kaste geboren te worden. Ben je een slecht persoon zoals een dief, moordenaar of leugenaar dan bestaat er een kans dat je terugkomt als een mier. Het is maar wat je zelf wilt...

Het Hinduisme kent een hoop goden, maar de belangrijksten zijn: Brahma, de oorsprong van het leven. Shiva de god van de creatie maar ook de vernietiger. Dan heb je nog Banhama, Vishnu en Krishna. De meest herkenbare god is Ganesh, hij heeft namelijk een olifanten hoofd. De belangrijkste godin is Parvati, de vrouw van Shiva. Zij is tegelijkertijd ook de vreselijke Durga die op een leeuw rondrijd. Dit is echter nog maar een klein deel van alle goden. De goden moeten natuurlijk ook vereerd worden en daarvoor zijn er tempels gebouwd waar mensen kunnen offeren. De tempels verschillen veel in grootte, vormen en kleuren. Soms zijn ze heel groot, maar soms zitten ze verstopt in een muur ter grootte van 6 bakstenen. Ze zijn vaak versierd met felle neon kleuren. De offeringen bestaan vaak uit bloemen of gekke plastic bolletjes. Als je een offer gebracht hebt en hebt gebeden, krijg je een rode stip (Tika) op je voorhoofd en soms een rood armbandje om.

Daarnaast maakt het Hinduimse onderscheidt tussen mensen al bij de geboorte, dit is het kastensysteem. Je hebt vier hoofdkasten die weer zijn onderverdeelt in sub-kasten. Hoe je in een hogere of lagere kasten komt heeft dus alles te maken met je karma. Het kastensysteem is letterlijk verwerven met de basisprincipes van het Hinduisme. We hebben het er vaak over gehad. Hoe kan een geloof zo oneerlijk zijn, dat bij de geboorte al zoveel ongelijkheid met zich mee brengt. Op straat maak je het letterlijk mee, lagere kasten worden met de nek aangekeken en zo behandeld. Terwijl hogere kasten het `aanzien` krijgen. Het meest oneerlijk is nog wel dat je als hindu je kaste niet kun veranderen. Je bent in een bepaalde kaste geboren en je zit er aan vast. Het is je lot tot het eind van dit leven. En dit blijft generaties zo doorgaan. Mocht je het als lagere kasten bereiken om tot hogere functies op te klimmen dan word je nog steeds behandeld als een lagere kaste. De enige mogelijkheid om als hindu van kaste te veranderen is dat je een religieus leven leid en je karma vervuld. Dan bestaat er de kans dat je in je volgende leven wordt herboren in een hogere kasten in betere omstandigheden.

Varanasi staat bekend om zijn Pan, dit is een soort tabak mengsel waar voornamelijk mannen op kauwen en wat oranje spuug veroorzaakt. Op elke straathoek zit wel iemand die een blad met een tabakprutje verkoopt en met regelmaat zie je iemand met volle mond praten en een oranje klodder weg spugen. De oude stad van varanasi bestaat uit ontelbare kleine, nauwe straatjes vol met winkeltjes, eet en cay tentjes en de straatjes worden regelmatig geblokeerd door een heilige koe. Erg leuk om door heen te wandelen. De heilige koe schijnt trouwens heilig verklaard te zijn door de nuttigheid van het dier, vanwege zijn trekkracht voor ploegen en vervoeren. Bang dat het dier tijdens tijden van voedels tekort zou worden afgemaakt hebben ze haar heilig verklaard.

Van Varanasi gaan we met de bus naar Nepal! En laten we de hectiek en de chaos in India achter ons. Het is een busrit van ongeveer 12 uur over een weg die echt onzettend hobbelt en bobbelt. De fietsen lagen op het dak en bij iedere *KLANG* hoopten we maar dat er niets met de fietsen zou gebeuren. We kwamen in het donker aan bij de grens. We hadden de toeristenbus genomen, dus iedereen in de bus moest ook naar de grens. In de bus hadden we vrienden gemaakt met twee Nederlanders en met zijn vieren stapten we Nepal binnen! De grensovergang was echt heel relaxed, je kon zelfs grapjes maken met de ambtenaren! We sliepen in het meest luxe hotel daar, wat ook geen drol koste en de volgende dag is het plan om weer op de fiets te stappen...

En zo geschiede van de grens in Sunauli fietsen we naar Lumbini, 30 km over een vlakke weg. En het was heerlijk! De mensen laten je met rust, het is wat rustiger en het was heel fijn om weer op de fiets te zitten. Althans voor Lianne, ik was steeds zieker aan het worden en het waren de zwaarste 30km van de fietstocht. Uiteindelijk kwamen we in Lumbini aan, de geboorteplaats van Buddha. Rondom de geboorteplek van Buddha is een groot park gebouwd met ontzettend veel tempels. Ieder land bouwt hier zijn eigen tempel, de een nog mooier dan de andere. Inmiddels zijn we hieral weer 4 dagen, na twee dagen ziekenbed voor beide en een bezoek aan de geboorteplek van Buddha. Ben ik (Lianne) alweer wat aan de betere hand maar Sanne is nog flink aan het buikgrieperen, worden we niet tegen gehouden door horzels is het wel het lichaam wat besluit ziek te worden. Maar we moeten verder dus we hebben besloten morgen de bus te nemen naar Tansen (Palpa) en vandaar uit verder te fietsen naar Pokhara.

Onze huid is nog niet dik genoeg voor India

Onze fietsen zien in India steeds vaker de binnenkant van bus of trein. India is voor ons momenteel too much om doorheen te fietsen. Onze huid is nog niet dik genoeg voor India of we zijn klaar met de opdringerige mannenmentaliteit en het onveilige gevoel dat dit met zich meebrengt.
Sinds 22 september hebben we al weer aardig wat meegemaakt en gezien in India. Mooie dingen, rare dingen en hele hele vieze dingen.

Bij aankomst op het vliegveld stond er iemand van het hotel op ons te wachten. Onze fietsen werden bovenop de taxi gebonden en zo werden we naar het hotel gebracht. Nadat we een hapje hadden gegeten vielen we vrijwel direct in slaap. Morgen is er nog een dag om Delhi te bekijken. De volgende dag gingen we wat in de buurt rondlopen, nadat we eerst de fietsen in elkaar hebben gezet. Het eerste dat ons opvalt als we buiten ons hotel zijn, is dat er zo ontzettend veel mensen zijn! De straten zijn propvol met mensen, koeien, geuren en kleuren, meer mensen en mensen. De eerste dag komen we dan ook nog niet zover. In Delhi besloten we om niet op de fiets Delhi uit te gaan, maar met de trein naar het eerstvolgende stadje, Mathura, te gaan. Om met de trein te gaan moet je van tevoren de tickets regelen. Dat kan heel makkelijk op het treinstation bij de toeristenoffice. In theorie is dat heel makkelijk. In de praktijk moet je wel wat steviger in je schoenen staan. Bij het station zijn er een heleboel mannen die je vertellen dat je ergens anders moet zijn en dat het bureau niet meer bestaat of dicht is. Wij weten echter wel beter, maar het is wel super-irritant! Mensen die gewoon keihard in je gezicht liegen zijn niet leuk! Delhi en Varanasi schijnen wat dat betreft de ergste steden te zijn.

Uiteindelijk hebben we onze tickets naar Mathura geregeld! Vanaf Mathura is het 56km fietsen naar Agra, een overzichtlijke afstand zeker van een slaapplek en een goede afstand om te kijken hoe het voelt om hier te fietsen. Het voelt wel goed om Delhi niet uit te fietsen. Het verkeer is hier zo chaotisch en druk, eerst maar rustig beginnen. De volgende ochtend rijden we naar het station, de dag ervoor hebben we nog een goede bel voor Sanne gekocht en die komt goed van pas. In India zijn vrijwel geen verkeersregels en om je een weg door de menigte te banen gebruik je je bel of toeter. Whoehoe! De eerste kilometers in India zijn gemaakt!! En nu de fietsen nog in de trein.. Officieel mag je geen fiets mee in de trein.. of althans niet in het passagiers gedeelte. Toch gaan we het proberen.. en ja wel! We krijgen onze fietsen mee :) In Mathura regelen we een hotel en bereiden we ons voor op de eerste echte fietsdag in India.
Ons gevoel schreeuwde echter dat het niet veilig was om hier te fietsen. Net als in Turkije bepalen de mannen het straatbeeld. Overal zijn mannen. Als we even stilstaan met onze fietsen staan er 20 om ons heen. De gebeurtenissen in Turkije staan ons nog vers in het geheugen, daar werd ons fietsplezier verpest door opdringerige mannen. We hoopten dat het in India minder zou worden, maar zo ziet het er niet naar uit. Maar we vonden dat we het in ieder geval wel geprobeerd moeten hebben. De volgende ochtend tuigen we (onder toezicht van 10 mannen) met gematigd enthousiasme onze fiets op. We zullen in ieder geval naar de snelweg fietsen en daar een besluit nemen. Het is ongeveer 7km van hotel naar de snelweg en in die korte afstand hebben we alweer een paar 'horzels' gespot. Bij de snelweg aangekomen staan we stil om de situatie te bespreken. Heel toevallig moeten de drie jongens op de scooter daar ook stil staan om ons te bekijken. We voelen ons hier ook weer niet op ons gemak. We besluiten dan ook niet meer te gaan fietsen, maar we gaan met het openbaar vervoer. Heel erg jammer, maar we willen wel kunnen genieten op de fiets en als dat niet kan dan moet er wat veranderen.
Wat betreft de situatie van de vrouw in India is het niet veel beter dan in Turkije. In India is minder dan 10% bijvoorbeeld parlementair lid, de vrouwen hebben wel stemrecht en mogen ook grond bezitten. India heeft nog een aantal lugubere tradities, wanneer de vrouw geen zoon kan baren dan kan ze door de familie van haar man in brand worden gezet. Iedere zes uur wordt er een getrouwde vrouw in India tot de dood toe geslagen of in brand gezet. Tegenwoordig mogen de vrouwen een scheiding aanvragen, maar in de praktijk komt het weinig voor. De gescheiden vrouw is nog steeds een outcast en veel vrouwen in afgelegen dorpen weten gewoon niet dat deze wet bestaat. Daarnaast zie je op straat veel straatkinderen. Kinderen die door hun ouders zijn verstoten en zelf moeten overleven en kinderen die van hun ouders op straat moeten bedelen. Kinderarbeid komt in India nog veelvuldig voor, een paar dagen geleden lazen we nog een artikel in de krant dat veel kinderen worden gedwongen te werken op katoenplantages. Veel van deze kinderen sterven aan vergiftiging, slangenbeten en velen worden sexueel misbruikt.

We hebben dus besloten om India verder te doorkruisen met het openbaar vervoer, wat trouwens ook nog een hele uitdaging is. We hopen in Nepal nog een aantal kilometers te maken. Volgens vele fietsers schijnt dat een opluchting te zijn na India, dus daar hopen we nu op :) Inmiddels is er alweer een week voorbij na ons besluit.
In Mathura hebben we de trein genomen naar Agra, waar de Taj Mahal staat, het grootste monument voor de liefde ooit gebouwd. Super indrukwekkend gebouw met veel detail werk, echt super mooi. Ongeveer 40km ten westen van Agra ligt Fatehpur Sikri, een vrijwel verlaten stad. Tussen 1571 en 1585 is deze stad gebouwd door Keizer Akbar die van Fatehpur Sikri de hoofdstad wou maken van het Mughal Keizerrijk. Waar hij alleen niet aan had gedacht was de watervoorraad. De eerste grote rivier lag vele kilometers verder en Fatehpur Sikri kampte dan ook met grote water-tekorten. Snel na de dood van Akbar trokken de mensen dan ook weg naar andere steden. Het fort is nog in een hele goede staat en het was er, voor de verandering, heel erg stil! Enkel wat vogeltjes, maar verder niet. dat was even genieten.
Nu we toch met het openbaar vervoer reizen, besluiten we ietsje van onze route af te wijken. We gaan nog een stuk naar het westen toe, naar de provincie Rajasthan. Daar willen we een bezoek brengen aan de heilige stad Pushkar. Volgens de legenden heeft Brahma daar een lotus-bloem laten vallen en daaruit is Pushkar ontstaan. Nou dat willen we wel zien. We laten onze fietsen en een groot deel van onze bagage achter in een hostel in Jaipur en gaan met de bus naar Pushkar. Het is een klein, overzichtelijk dorpje en het is prettig om uit de drukte van de grote stad te zijn. Het meer van Pushkar is omringd door 52 ghats, trappen die naar het meer afdalen waar Hindu's in het meer baden. In Pushkar staat ook een van de weinige Brahma tempels van de wereld. Erg indrukwekkend. De vrouw van Brahma, Sivatri, heeft haar eigen tempel op de top van een heuvel vanwaar je een mooi uitzicht hebt op Pushkar. In totaal heeft Pushkar honderden tempels verschillend van grootte, belangrijkheid en schoonheid. Na een nacht Pushkar gaan we weer terug naar onze fietsen in Jaipur. We kunnen het niet over ons hart verkrijgen om ze nog een nacht alleen te laten!

Op 4 oktober zullen we de trein nemen naar Varanasi, de grootste heilige stad van India, aan de heilige rivier de Ganges.

Tip van dag:
Wordt je grijs en wil je een Indische look? Verf je haar met Henna!

Sanne's goorste ervaring:
Plons! Met beide voeten in het indische open riool... eeeeeewwwwww!!!

Turkije

Een land met vele contrasten. De afgelopen maanden zijn we door Turkije getrokken en hebben we veel dingen gezien en meegemaakt.

Turkije, alleen al als je kijkt naar het landschap dan zijn er al tientalle verschillen en kleuren. Zo rij je tussen de vijgenbomen, tomatenplanten, aubergine, druiven en olijvenbomen en vervolgens door een droge vlakte met hier en daar een droog bosje groen. Daarnaast zie je overal waar je kijkt heuvels en bergen, maar het kan ook op eens zo plat zijn als in Nederland. Ja, echt bijzonder.
Turkije is een erg vruchtbaar land, je kunt hier bijna alle groente, fruit en graansoorten telen die je wenst. Zeker in deze tijd is alles in overvloed. Menigmaal zijn we op de fiets ingehaald door een vrachtwagen vol geladen met tomaten, paprika's en pepers. Overal zie je op de grond of geregen aan touwen van alles in de zon drogen van tomaten, pepers tot druiven (rozijnen) en vijgen. Heerlijk!
In Turkije is er dan ook de ongeschreven regel dat wanneer je honger hebt en je komt langs een veld met vruchten en/of groenten dat je er zoveel van mag plukken als je wenst mits je ze direct opeet. Plukken en meenemen wordt niet gewaardeerd. Ik kan je vertellen dat een vers geplukte vijg echt heerlijk is tijdens het fietsen :)

Ook hebben we tijdens het fietsen vele geiten, schapen en koeien hoeders gezien. Die hun vee over de heuvels en bergen drijven en s'avonds moe thuis aankomen. Op het land zie je mannen en vrouwen werken, maar het straatbeeld wordt beheerst door mannen, jongens die buiten rondhangen of in een cafe cay (thee) drinken en backgamon spelen. Sanne en ik hadden al geconcludeerd dat de mannen waarschijnlijk door de vrouwen uit huis gezet worden zodat zij rustig het eten kunnen voorbereiden. In het huis zijn de vrouwen de baas en buiten drijven de mannen de handel. Anders gezegd, mannen leven buitenshuis en vrouwen binnenshuis.
Daarnaast is ons ook opgevallen dat mannen het vaakst gekleed gaan in een pantalon met blouse of polo en vrouwen (op het platteland) in een bloemetjes broek, t-shirt en hoofddoek. Daarnaast springt af en toe een hele hippe jongere er tussen uit en dat is erg grappig om te zien.

Inmiddels hebben we alweer 1100km door dit land gefietst. En de afgelopen maanden hebben we wel gemerkt dat het reizen op een fiets niet alleen een fysieke inspanning is, maar dat je ook je grenzen leert kennen op uithoudings- en doorzettingsvermorgen. Op de fiets wordt je werkelijk op alle fronten getest.
Bij ons vertrek uit Selcuk kregen we, naar turkse traditie, een emmer water achter ons aangegooid. We vervolgen onze weg ditmaal richting Tire en Birgi, twee karakterestieke turkse dorpjes. In Tire vonden we in een aantal hele kleine straatjes nog de echte turkse ambachten. Het maken van zadels voor ezels en het persen van wol (vilt) tot tassen, jassen en kleden. Erg mooi.
Birgi is nog echt een authentiek boerendorp uit de 18e eeuw met straatjes en huizen in de nog echt oude turkse stijl. Echt een aanrader als je nog eens naar Turkije gaat. Van Birgi trekken we verder naar Gölcük een bergdorp op 1050 meter bij een bergmeer. Een lange klim van 23 km zal ons daar brengen. Een mooie route waar je jezelf omhoog ziet klimmen, en als je achterom kijkt de weg ziet die je al geklommen hebt. Helaas kwam van het genieten snel een eind. Nadat we na onze lunch weer verder wilden fietsen gebeurde het. In Turkije zijn we er inmiddels aangewend geraakt dat we uitvoerig door de turkse mannen worden bekeken en dat ze niet een keer langs rijden maar 6/10 keer, heen en terug en wisselen van scooter. Tijdens  de lunch had ik weer zo'n jongen gespot...die iets te vaak langs reed..ons motto negeren, maar helaas werkt dat ook niet. Na de lunch stappen we weer op de fiets. Tijdens het klimmen ga je niet zo snel 5 a 6 km per uur..een ideale gelegenheid voor deze scooter jongen (Horzels hebben we ze inmiddels genoemd, mannen op scooters die maar om je heen blijven zoemen) om Sanne en later ook mij te betasten. Beide stonden we te trillen op onze benen van woede en klaar om die jongen eens een flink pak rammel te verkopen. Helaas vluchte hij snel weg op zijn scooter...

De schrik zat er inmiddels goed in..de rest van de klim hebben we dicht achter elkaar gereden. Van Gölcük rijden we verder naar de top van 1260 meter waar een afdaling van 25 km op ons ligt te wachten, whoehoe!!! 25 km klimmen en daarna 25 km afdalen...zo mogen we het zien!
Helaas komt ook hier van het genieten snel een eind...weer werden we gevolgd door dit keer een man op een scooter...tijdens de afdaling merkte we dat de horzels elkaar opbellen, want achter elke bocht kwam er weer een horzel bij tot dat we in een dorp aan kwamen waar een hele groep horzels stond te wachten! Nou, ik kan je vertellen dan voel je je niet echt relaxed meer op je fietsie..
We besloten maar even rust te nemen en te wachten tot ze verdwenen om onze afdaling te vervolgen.

Na de afdaling kwamen we aan in Salihli een grote stad, heerlijk even anonimiteit, dachten we. Maar nee, tijdens de boodschappen bij de Kipa, een super grote supermarkt, wist de jongen die ons koffie bracht, te vertellen waar wij vandaan kwamen zonder dat wij dit verteld hadden...je wordt er bijna paranoia van. Nou goed, gewoon verder fietsen. Aan het eind van de middag komen we aan in Adala. Hier ontmoeten we een turske man die 25 jaar in Nederland heeft gewoond en gewerkt en nu in Adala een hotel/ restaurant is begonnen. We worden door hem uitgenodigd  om bij hem te overnachten en we mogen zo lang blijven als we willen. Hierop besloten we nog een rust dag te nemen om even bij te komen van alle gemoederen. Van Adala trekken we verder richting Demirci. Eenmaal onderweg zien we in de verte allemaal rook en vlammen. Dichterbij gekomen blijkt er een electriciteits kabel geknapt te zijn. Deze ligt nu op de grond en geeft een vel wit licht en geknetter af. Een ontzettend kabaal en gezoem. Hierdoor vatten de nabij gelegen bomen en planten vlam, die al ontzettend droog zijn. De kabel ligt over de weg dus hij versperd onze weg om verder te gaan. Na even gewacht te hebben wagen we ons met nog een aantal andere mensen er onderdoor. Er zijn gelukkig al mensen aanwezig die de vlammen in toom houden door ze met een doek uit te slaan en al hulp hebben ingeschakeld. Er volgd een mooie route langs een meer en een divers landschap met diverse kleuren. Aan het meer is goed te zien dat Turkije kampt met een ontzettende droogte, de helft van het meer is gewoon leeg. Aan het eind van een lange dag komen we aan in Kilavuzlar, waar we een slaapplek vinden bij een lief turks gezin met wel 11 koeien verteld de buurvrouw vol trots!

Begin september is de ramadam begonnen, wat betekend dat moslims niet eten en drinken tussen zonsopgang en zonsondergang. In Turkije betekend dat dat de imam rond 19:30 het avondgebed inluid, voorafgaand aan een harde knal. Deze knal is bedoeld voor bewoners die niet dicht bij een moskee wonen, zodat ze toch weten wanneer ze mogen eten, een eeuwenoude traditie. Gelukkig zijn wij als reizigers uitgesloten voor de ramadam. Gezamelijk met de hele familie hebben we na het avondgebed heerlijk gegeten. Nadat we natuurlijk de 11 koeien hadden bewonderd. Wat er trouwens 22 waren alleen 11 die melk gaven, de rest is nog kalf.
De volgende dag rijden we verder naar Demicri...helaas werden we de afgelopen dagen nog steeds niet met rust gelaten door de horzels. Hierop hebben we besloten dat het tijd werd om onze sporen uit te wissen. Dit aangezien we niet meer konden genieten van het fietsen en gestresst met een onveilig gevoel op de fiets zaten. Tijd voor verandering!
We besloten om in Demirci een minibus te nemen naar Simav om vandaar een autobus te nemen naar Kütuhya. Hier hebben we een nacht overnacht, waar we s'morgens worden verwelkomt met vlaggenmars, het volkslied en toespraken. Kortom; de scholen in Turkije zijn vandaag 8 september begonnen, de straten zijn bezaait met jongens en meisjes in schooluniform. Vanuit Kütahya hebben we de bus genomen naar Inegöl, hiermee zijn we 200km in onze route opgeschoven, even weer anonimiteit. Vanaf Inegöl fietsen we verder naar Iznik, een historisch stadje aan een meer, en vandaar naar Yalova waar we een boot nemen naar Istanbul.
In Istanbul worden we hartelijk verwelkomt in onze vertrouwde hostel Mavi Geusthouse. We hebben nog een kleine week voor dat ons vliegtuig naar New Delhi vertrekt, dus genoeg tijd om te relaxen, een hamam te bezoeken, op zoek te gaan naar de boulderhal in Istanbul en uit te slapen :)      

Hoge toppen, diepe dalen

Het is weer tijd om verder te gaan! We hebben heerlijk kunnen genieten van een turks modderbad in Karahayit en de volgende dag is het doel Nazili. De weg naar Nazili was dodelijk saai en dodelijk warm! Om de 30 km moest mijn (Sanne) hoofd gekoeld worden met koud water.  Met 45graden (gevoelstemperatuur 50, de warmte van het asfalt) en een dekbed (lees: dikke bos dreadlocks) op je hoofd, is het wel aardig warm. Na een lange dag hebben we wel Nazili bereikt en werden we begeleid naar een hotel met airconditioning!! Heerlijk even afkoelen.. Nadat we het teer van de snelweg van onze banden hadden geschrapt, vervolgden we onze weg. Vandaag staat er een klim op ons te wachten.. op de kaart leek het een klein stukje, maar in werkelijkheid was dat kleine stukje langer en steiler dan we hadden verwacht. Het begin was flink steil, 10/11%... oei even inkomen na 85km vlakke weg.
In het dorp waar de klim begon verklaarden mensen ons voor gek en stelden voor om om te fietsen of de fietsen achter in de auto te gooien en ons op de top af te zetten. Nee, de klim was voor ons geen probleem, we hebben er immers al meerdere op onze naam staan! Dus we reden gestaag verder. De klim was in werkelijkheid 10km lang, maar hij voelde minstens 2x zo lang! Het begon al vrij laat te worden en we hadden onze zinnen op een bepaald huis gezet om te overnachten. het bleek een uitstekende keus. We werden heel hartelijk ontvangen en we mochten daar blijven eten en slapen. Het was het huis van de familie Bastosu en ze bleken een enorme tuin te hebben. Nu we daar toch waren konden we ook wel even helpen met peren plukken en de bomen water geven. Twee fietsters uit Nederland heb je niet iedere dag over de vloer, dus werd de hele familie uıitgenodigd om te komen eten. Toen ze erachter kwamen dat we een digitale camera hadden moest werkelijk iedereen op de foto! De oudste dochter van de familie ging die zondag trouwen en het zou fantastisch zijn als wij ook kwamen! Helaas was dat 5 dagen later en dan willen wij al in Bafa Gölü zijn. Dat ging dus niet lukken.
Na het ontbijt vervolgden we onze weg, het doel was Milas. Maar na 28km konden we geen pap meer zeggen. We eindigden bij een benzinepomp, waar we werden blij gemaakt met een dode mus. Er was een hotel, hoera dachten wij! Slapen! Er stond echter alleen een geraamte van het hotel.. Ahaa.. Maar we konden de tent er wel naast zetten. Zo gezegd, zo gedaan. In de avond, toen we eindelijk wilden gaan slapen, kwamen er steeds meer mannen langs om te controleren of alles wel goed ging.. iets te veel naar ons idee. Dus op zoek naar een andere slaapplek.. Uiteindelijk hebben we in de gebedsruimte van de benzinepomp geslapen met veilig de deur op slot!

Een nieuwe dag, niewe kansen! Op naar Milas... en eindelijk na nogmaals 8km klimmen en afdalen kwam de verwachtte afdaling van 20km naar het eerstvolgende dorp. Hoera! İn Milas hebben we een rustdag genomen om even bij te komen van de afgelopen dagen, de warmte en het klimmen vraagt toch wel wat van het lichaam. Oja, precies voor het hotel in Milas stond onze teller op 5000km :) Whoehoeee!!
Alsof het zo moest zijn :) Heerlijk uitgeslapen en gehangen in een airconditioned kamer. Weer wat uitgerust gingen we verder naar Bafa Gölü, een heel bijzonder gebied. Het is het grootste bouldergebied van Turkije met misschien wel meer (potentiele) boulders dan Fontaine Bleau (een groot klimgebied in Frankrijk). Overal waar je kijkt liggen rotsblokken en .. koeien. Koeien? Ja, koeien. Wij vonden het nou niet de meest logische plek om zoveel koeien te laten grazen aangezien er niet ontzettend veel gras was, maar ze kunnen er blijkbaar overleven. Het is echt een ouderwets boerendorp. We hadden hier wel de meest relaxte kampeerplek ooit! In een soort huisje me een prive veranda voor de tent en twee huiskittens, moosje en zwart/witje. Wat wil je nog meer! Er waren echter ook miljoenen muggen en een extreem hoge vochtigheidsgraad wat weer een domper was. Alleen liggen bezorgde ons al druppels zweet over de rug. Het gebied was wel echt heel mooi en er is genoeg te doen voor klimmers!

Helaas is het weer tijd om verder te gaan, doel voor vandaag is Söke. Onderweg langs het Bafa Gölü meer ontmoeten we nog een fietser. Ha vrienden! We worden meteen begroet met drie dikke zoenen en er moet een foto gemaakt worden. De fietser blijkt een man uit Syrië te zijn, die een rondje Turkije maakt. We komen steeds dichter bij de kust dus het wordt wat platter.. Maar op een gegeven moment is het bijna zo plat als Nederland! Kijk je links, ben je nog steeds in Turkije (bergen). Maar kijk je rechts, dan ben je in Nederland. We werden op dit stuk trouwens bijna van onze fiets gewaaid! Zelfs de windwas als in Nederland! We eindigden in Priene bij een relaxed pension met ventilator :)
Van Priene fietsten we door naar Selçuk, een klein dorp dat vlak naast de meest bezochte plek van Turkije ligt. Efes of Ephesus. Een grote historische stad met mooie gerestaureerde bebouwen. In Selçuk bleven we wat langer dan gepland, we zijn nu wel helemaal uitgerust. Tevens zijn de dreadlocks van Sanne geverfd en we hebben een nacht gedanst op gipsy muziek! Op 1 september fietsen we weer verder richting Nepal, dat trouwens steeds dichterbij komt!!

Bloed, veel zweet en een paar tranen...

Ons vertrek op 9 augustus vanuit Geyikbayiri voelde een beetje als een 2e start. Bij ons vertrek vanaf de climbers garden stonden, net als 2 april, een aantal vrienden klaar om ons uit te zwaaien. Bij het op stappen van onze fietsen krijgen we, naar turkse traditie, een emmer water achter ons aangegooid. Volgens de turkse traditie wens je op deze wijze de reizigers een behouden reis. Eenmaal op de fiets begint de eerste afdaling...

Wat een luxe! Afdalen zonder eerst omhoog te hoeven klimmen! Het was wel weer even wennen na
5 weken niet te hebben gefietst. Wat ook wennen is, is de warmte. Fietsen we eerst 80 a 90 km per dag, nu is dat 50 a 70 km per dag geworden. Het is gemiddeld zon 30/35 graden en we fietsen constant in de zon, zweten dus!! Na 48 km gefietst te hebben, op de eerste dag, kwamen we bij de eerste camping aan. Heerlijk! De volgende dag stappen we na een heerlijk eigen gemaakt bakje koffie weer op de fiets richting Korkuteli. Het is weer even wennen om onderweg te zijn, na drie weken een fijne thuis basis te hebben gehad in Geyikbayiri zijn we weer op ons zelf aangewezen. Het is dan ook even slikken en een enkele traan, maar we gaan er weer voor :) !
Na een lange en stijle (10%) klim van 15 km komen we aan op onze eerste top van 940 meter. Hier worden we ontvangen met een heerlijk stukje watermeloen, net wat je nodig hebt na zo'n lange klim.
Als het te gezellig begint te worden, beginnen we snel met onze afdaling. Die dag liggen er nog enkele beklimmingen en afdalingen op ons te wachten. Na 45 km komen we in Korkuteli aan, onze eerste poging om een slaapplaats te regelen mislukt. Eenmaal in het centrum aangekomen worden we in het engels aangesproken door Mehmet, die samen met zijn gezin op weg is naar het park. Na een kort gesprekje kunnen we bij zijn familie blijven slapen. Het blijkt dat Mehmets ouders in de zomer maanden vanuit Antalya naar het hoger gelegen Korkuteli trekken om hier de hitte te ontvluchten. Mehmet is met zijn gezin een paar dagen op bezoek. Na een wandeling door het park, eten we later die avond met de hele familie op de grond. In Turkije is het heel normaal om op de grond een kleed uit te spreiden en op een grote schaal verschillende gerechten op te dienen. Waarna iedereen overal wat van kan nemen. Erg gezellig tafelen moet ik zeggen. Sinds we Mehmet hebben ontmoet probeert hij ons te ontmoedigen om verder te reizen. Jammer genoeg voor Mehmet zijn wij niet van plan onze reis op te geven!
Na een vlug ontbijt (helaas zonder koffie) gaan we weer op weg. Ook vandaag worden we weer begroet door een flinke klim naar (tot onze verrassing) 1560 meter. We komen vandaag door een bijzonder landschap. Oases afgewisseld met woestijnachtig landschap, heel bijzonder. De volgende overnachtingsplaats zoeken we in Karmanli. Hier onmoeten we Hassan. Aan Hassan vragen we of er hier ook een hotel is, ja dat is er wel, maar daar moeten wij maar niet heen! Ok...en waarom niet? Dat zei hij dan weer niet, maar hij zou wel wat regelen. Uiteindelijk moesten twee vrienden van hem buiten slapen en konden wij in hun bed. Prima! Zo gezegd, zo gedaan! We liggen heerlijk te slapen, totdat er om 4 uur s'nachts hard op de deur wordt gebonkt. Wij waren direkt wakker maar deden mooi niet open! Het kloppen bleef doorgaan maar wij zijn wel gek om open te doen. Niemand kon naar binnen en wij vielen weer in slaap. Na een koele nacht begonnen we aan de eerste klimmen, weer een mooie route langs marmer-bergen en een zout meer (Salda Gülü) met helder licht blauw water en witte zout randen. Tijdens onze lunch aan het meer worden we door een mevrouw uitgenodigd voor een bakje cay (thee). In Turkije kun je werkelijk je hele dag besteden aan thee drinken en gezellig kletsen. Het blijkt dat deze mevrouw enkele jaren in Duitsland heeft gewoond en dat ze de taal nog aardig goed spreekt. Bij het weggaan krijgen we van haar en haar buurvrouw twee grote zaken met meloenen, tomaten en pepers uit eigen tuin mee. Na een klim tot 1250 meter wacht ons een lange afdaling die ons helemaal naar einde van onze geplande route brengt.
In het nabij gelegen dorp Alaantin besluiten we een slaapplek te zoeken..we rijden het dorp nog niet in of we stuiten op twee nederlandse auto's..ha eens vragen of we hier misschien kunnen overnachten :) 
De autos blijken van de familie Balkaya die in Turkije op bezoek is bij familie. Het huis waar we aan kloppen is het huis van oma. Bij binnenkomst worden we hartelijk verwelkomt, mogen we meteen mee BBQen en kunnen we op de veranda slapen. Prima! Dan konden we de volgende dag vroeg op pad en dan in de middag in Pamukkale aankomen. Dachten we... Eigenlijk vonden moeder en oma het geen prettig idee dat wij daarbuiten op de veranda zouden blijven slapen. Veels te gevaarlijk. We konden maar beter meerijden naar hun huis in Denizli, daar slapen en dan de volgende ochtend weer terug naar het huis van oma in Alaatin. Hmmmm...ok...van ons hoefde het niet zo, maar anders zouden moeder en oma bij ons op de veranda slapen en dat wouden we ze ook niet aandoen. Wij dus mee naar hun huge-ass huis in Denizli. 15 jaar gelden heeft vader daar een huis op de berg gebouwd en eens in de twee jaar komen ze daar om vakantie te houden. Het onderste appartement verhuren ze. Die nacht slapen we heerlijk op hun slaapbanken en de volgende ochtend krijgen we een lekker onbijt.
We worden door de vader weer naar Alaatin gebracht en om ongeveer 12 uur zitten we weer op de fiets. Niet echt de vroege start die we in gedachten hadden, maar wel heerlijk geslapen. Zoals we inmiddels gewend zijn begint de dag met een klim, het is midden in de middag dus dat is flink zweten...na de lunch op de top van 1080 meter wacht ons een afdaling over een vijfbaansweg tot het centrum van Denizli. Als we daar aankomen is het 16:30, als we bij een benzinepomp vragen hoe ver het nog is naar Pamukkale antwoorden zij 35 km...mmm als het alleen maar klimmen is wordt het wel erg laat als we daar aankomen.. We besluiten op goed geluk langs het huis van de familie Balkaya te fietsen als ze thuis zijn dan vragen we of we nog een nachtje kunnen overnachten en anders fietsen we verder. Onderweg naar hun huis komen we Abdullha (de vader) tegen. Hij rijdt ons voor naar huis en het is geen enkel probleem als we nog een nachtje blijven. Zo gezegd, zo gedaan. We worden weer heerlijk in de watten gelegd, kunnen onze was doen, gaan samen met de familie uit eten om traditionele Güzleme te eten (een pannenkoek met kaas, aardappel of vlees) en worden uitgebreid rond geleid in de stad. Tijdens ons veblijf bij de familie Balkaya krijgen we een aantal dingen te horen over het leven als Turkse familie in Nederland. Het blijkt dat hun zoon Rifat, ook al is hýj geboren in Nederland, op zijn 18e dienstplichtig is in Turkije en het kortst voor 3 weken het turkse leger in moet. Ook verbazen wij ons over het feit dat als je als Turkse familie, waarvan de kinderen in Nederland zijn geboren en zelf al 28 jaar in Nederland wonen nog steeds een verblijfsvergunning moet hebben als immigrant. Indien zij een Nederlands paspoort willen ontvangen moeten zij afstand doen van al hun bezittingen in Turkije en van alle erfrecht die zij eventueel in Turkije hebben...  
Na weer een heerlijke nacht op de slaapbanken vertrekken we, na eerst wat `turkse Isostar` bij de plaatselijke apotheek te hebben geregeld, richting Pamukkale.
Een lange afdaling naar Pamukkale volgt en het bleek geen 35 km maar 27 km ter zijn. Hmmm...dat hadden we de vorige dag ook nog wel kunnen fietsen. Maar goed, we hebben nu wel weer schone kleren!

Pamukkale staat bekend om een grote witte kalkberg, meer niet. Het is wel een bijzonder gezicht om plots in alle droogte een witte berg te zien. Het is ontstaan doordat er zeer kalkrijk water naar beneden stroomt, hierdoor onstaan er kalkbaden en wordt de berg wit. Helaas is de berg niet meer zo wit als hij vroeger was, door alle toeristen die er overheen hebben gelopen. Ook raakt de bron een beetje opgedroogd omdat veel hotels hun zwembaden met helzefde water vullen. Toch ziet het er nog steeds indrukwekkend uit. Na Pamukkale vervolgen we onze weg naar Karahyit waar we ons onderdompelen in een modderbad. Morgen fietsen we verder naar het grootste bouldergebied van Turkije Bafa Golü, waar we een paar dagen gaan boulderen.     

 Tip van de dag: wie nog zonnebloemen in de tuin heeft staan.. bind dan snel een plastic zak om de kop van de bloem, zodat je op deze manier de zonnebloempitten met een gerust hart kunt opvangen.

Banden vol met warme wind en gaan!

Na drie heerlijke rust weken is het zo ver; we stappen 9 augustus weer op de fiets. De afgelopen weken hebben we volop geklommen, geboulderd aan zee (*voor niet-klimmers: dit is klimmen op een rotsblok zonder touw) en hebben we gerelaxed in de schaduw. Het is hier namelijk 40 graden en dus een beetje te warm om volop in de zon te gaan zitten. Boekje erbij en ons hoor je niet klagen :) Kortom, we zitten weer boordevol nieuwe energie om onze weg naar Bharatpur Nepal te vervolgen! 
 

Naast het boenen van onze fietsen moesten we ook een beslissing maken over onze vervolgroute. In ons geval betekent dit een beslissing maken over het fietsen door het koerdisch gebied van Turkije en Iran. Al vanaf het begin onze reis heeft het niet vast gestaan dat we door het Kurdisch gebied en naar Iran zouden fietsen. Het plan was om ter plekke te bekijken hoe de situatie in de betreffende gebieden zou zijn. En nu, nu staan we voor dit beslissingsmoment...wat gaan we doen?
Een lastige beslissing. Ten eerste omdat we zoveel mogelijk op de fiets willen afleggen. Ten tweede omdat we allebei graag eens door Iran zouden reizen en ten derde omdat de beslissing o.a. beïnvloed wordt door de politieke en godsdienstige situatie in de landen zelf. Eerder hebben we om dezelfde redenen de beslissing moeten maken om over Afghanistan en Pakistan te vliegen en nu dreigt hetzelfde te gebeuren met Iran.
We weten dat het onrustig is in het koerdisch gebied in oost-Turkije. Ontvoeringen en bomaanslagen in Istanbul door de PKK. Volgens de Nederlandse ambassade spreken we hier van een incident en niet van een situatie.... tja, hoe onrustig is het dan? Kunnen we rustig door dit gebied fietsen? De één zegt van wel, de andere van niet. En hoe zit dit dan met Iran? Een land waar vrouwen niet mogen sporten, gekleed moeten gaan in een chador, niet alleen mogen reizen en als ze alleen reizen bij voorbaat een hoer zijn, homoseksuelen ter dood worden veroordeeld. En dat als twee vrouwen op de fiets?
Ja, dat is misschien ook wat me het meest irriteert; dat we vanwege een politieke en/of godsdienstige situatie (in Iran gaan deze twee samen) worden gedwongen een beslissing te nemen. Het is natuurlijk een naïeve gedachte om hier geen rekening mee te houden en koste wat kost wel te gaan. Maar eigenlijk heb ik stiekem de neiging dit wel te doen. Natuurlijk zal ik me in een ander land aanpassen aan de heersende cultuur en de normen en waarden. Alleen het stuit me tegen de borst dat we ons laten beperken in ons doen en laten als mens en vrouw. Waarom kunnen we elkaar in deze wereld niet de ruimte gunnen om te zijn wie we zijn en elkaar de ruimte geven om in vrede te leven. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat we er over na moeten denken of we als twee vrouwen wel door Iran moeten gaan fietsen. En dat de positie van de vrouw in veel landen (nog lang niet) gelijk staat aan de positie van de man. Niet eerder ben ik me zo bewust geweest van mijn vrouw-zijn en heb ik mijn feministische kant zo naar boven voelen komen als tijdens deze fietstocht. Hoe vaak zijn we onderweg niet nagetoeterd, nagefloten, nageschreeuwd, auto´s die langzamer gaan rijden om ons eens beter te bekijken...opmerkingen over ons als twee vrouwen alleen op de fiets, is dat niet gevaarlijk?
Moe word ik er soms van...waaarom maakt het dan toch zo´n verschil of je als twee vrouwen fietst of als stel (man/vrouw)?
Trouwens, het op weg zijn als twee vrouwen heeft zo ook zijn voordelen: gratis vervoer, gratis slaapplekjes, gratis eten...ja het heeft ook heel veel leuke kanten :)

Uiteindelijk na lang tobben en discussiëren hebben we een beslissing genomen en gaan we niet op de fiets door het koerdisch gebied van Turkije en Iran. De positie van de vrouw in Iran is sinds 2007 verslechterd, strengere controles op zedelijk gedrag (ref. boek ´Stiekem kan hier alles´*). Vrouwenorganisaties in Iran roepen westerse landen op om producten uit Iran te boycotten om zo aandacht te vragen voor de ongelijke positie van de vrouw in Iran...

Het plan is nu om vanaf Geyik Bayiri via de binnenlanden richting Istanbul te fietsen en daar het vliegtuig te nemen naar New Delhi (India). Vanaf New Delhi zullen we via plaatsen als Agra, Locknow en Varanasi, na drie maanden (eind oktober/ begin november) aankomen in Bharatpur.

* Een boek dat Sanne en ik beiden hebben gelezen en ons meer inzicht heeft gegeven in het leven in Iran is het boek ´Stiekum kan hier alles´ van Eefje Blankenvoort. Echt een aanrader voor mensen die meer over Iran willen weten.

Een korte vakantie

Zon, zee, strand, zon en niks doen. Zo zagen de afgelopen dagen er voor mij uit en zo komen er nog een aantal. Het is vakantie! Op 15 juli arriveerde Iris op het vliegveld van Antalya en sindsdien hebben we vakantie.
Maandag 21 juli vertrokken we, met fiets en al, vanuit Istanbul naar Antalya met de bus. De rit duurde ongeveer 12 uur. Het eerste deel van de reis verliep voorspoedig, totdat we in de ochtend plotseling moesten overstappen. Werkelijk, wat kunnen Turkse buschauffeurs lomp zijn! Met pijn in mijn hart zag ik hoe ze Lianne's trapper door mijn derailleur probeerden te rammen! Toen ze erachter kwamen dat het toch echt niet kon trokken ze bijna Lianne's ventiel kapot! Gelukkig zijn beide fietsen nog heel!
Tijdens het tweede deel van de busreis bleek er ook geen zitplek meer voor ons te zijn en werden we zachtzinnig in het slaapcompartiment voor chauffeurs geduwd. Heel interessant! Na 12 uur kwamen we dan eindelijk aan in Antalya. Wat een warmte! Zelfs de lucht die je inademt is warm! Ik ben nog steeds aan het wennen aan de hitte. Vanaf nu zakt de temperatuur 's nachts niet meer onder de 30graden en is het vanaf 10uur al meer dan 40 graden! Het enige dat je kan doen is zweten als een otter en daar worden we al goed in!

De eerste week van de vakantie zit erop en onze wegen zijn even gesplitst. Iris & Lianne zijn naar Capadocia gegaan voor een week quality time en ik ben naar festival dorp Olympus gegaan. Volgende week komen we weer met z'n drieen samen, totdat Iris weer terugvliegt naar Nederland. Wij gaan weer fietsen vanaf 8 augustus. Waar de reis dan precies heengaat is nog onduidelijk. We hebben bericht gehad dat we Iran in mogen gaan, dus dat is een optie. Het enige probleem is dan dat we door Koerdisch gebied moeten fietsen en daar is het al een poosje onrustig. Het andere alternatief is een rondje door Turkije maken en dan vanaf Istanbul vliegen naar New Delhi. De komende week gaan we hierover een beslissing nemen. Maar eerst gaan we nog even genieten van de vakantie!

Iedereen bedankt voor alle leuke, bemoedigende emailtjes die we krijgen! Het is heel leuk om ze te lezen en om te horen hoe het thuis allemaal gaat.

Gullah Gullah (of zoiets, Turks voor Smile, Smile!)

Van Roemenie naar Istanbul

Na Constanta begint voor ons het grote avontuur. Dan moeten we onze eigen route zoeken, is het onzeker of er wel een slaapplek is en wat we onderweg tegen zullen komen aan bezienswaardigheden. Op de eerste dag von ons avontuur wilden we de grens oversteken naar Bulgarije. Het was echter zo'n warme dag en alle stranden zagen er zo lekker uit dat we besloten om vlak voor de grens een plekje te zoeken en te gaan chillen op het strand. We vonden een leuke, kleine camping vlakbij het strand. Het bleek dat je ook gewoon op het strand kon gaan kamperen, het stond er vol met tentjes! Als op een festival!
De volgende dag gingen we dan toch Bulgarije in. Nieuw land, nieuwe kansen! De grensovergang ging soepel, daarna kregen we een mooi stukje route langs de zwarte zee. Na 82 km hadden we ook nog tijd om te gaan zwemmen. Nu hebben we en in de Roemeense Zwarte Zee gezwommen en in de Bulgaarse. We sliepen op een camping met loslopende paarden, alles kan in Bulgarije!
De dag erna fietsten we door naar Varna, een grote badplaats, waar we op een mooie manier een slaapplaats vonden. Lianne was net naar het toeristen bureau geweest waar we weinig info kregen en waar ze ook amper Engels spraken. We moesten dus zelf op zoek naar een goekope slaapplek dachten we. Plots komt er een man naar ons toe met een grote stapel was in z'n armen en hij vroeg in perfect engels of we een slaapplek zochten. Ja! Het bleek een Engelsman die in Varna een backpackers hostel had en voor 10 euro per nacht hadden we een bed. We zijn 3 dagen in Varna gebleven. Een dag hebben we besteed aan het zoeken naar Engelstalige boeken. Na een lange zoektocht hebben we verschillende winkels gevonden en een hoop boeken!
De laatste dag in Varna zijn we op zoek gegaan naar een stenen bos. Het enige wat we hadden was een vage beschrijving van de weg ernaartoe, maar we hebben het gevonden! Een heel bijzondere plek. In een straal van 50km2 staan verschillende groepen versteende bomen waarvan wetenschappers de oorsprong niet kennen. De bomen zijn werkelijk enorm, zo'n 7mtr hoog. Het schijnt dat als je daar rondloopt op blote voeten, al je negatieve energie verdwijnt en je positieve energie terugkrijgt van de bomen. Het enige jammere is dat er overal flinke doorns op de grond liggen en dat is nou niet echt positieve energie!
Van Varna gingen we verder naar Nessebar. Een klein toeristisch schiereiland met een oud centrum. De weg naar Nessebar was op zich heel mooi, veel heuvels en veel bos. Het is echter ook de tippelzone van Varna. Langs de hele weg stonden vrouwen zichzelf te verkopen en dat zet je toch aan het denken. Dan weet je weer waar je voor aan het fietsen bent.
Na Nessebar fietsten we door naar Burgas. Hier gingen we uitzoeken of er een boot ging van Burgas naar Istanbul omdat we graag de 8 baans snelwegen bij Istanbul wilden vermijden. De boot bleek toch echt niet te gaan, maar er ging wel een rechtstreekse bus die, zo werd ons verteld, midden in het centrum zou stoppen. We besloten die middag om toch de bus te nemen. Ten eerste dus om de grote snelwegen te vermijden en ten tweede omdat we in Istanbul een aantal visa's moesten regelen en daar wilden we graag wat tijd voor uittrekken. Als we zouden gaan fietsen zouden we nog zo'n acht dagen bezig zijn en hadden we minder dan een week om de visa's te regelen. We gingen dus voor de bus die in het centrum zou stoppen, maar ja in een stad die 100km lang is, is het centrum ook maar relatief. De bus stopte op zo'n 40km afstand van waar wij wilden zijn, middenin de nacht na 3 uur in de file te staan. Gelukkig zijn wij heel goed in vrienden maken, en een medereiziger hielp ons met het vinden van een hotel. Een rib uit ons lijf, mar we hebben wel lekker geslapen. De volgende ochtend ontmoeten we een Turkse Australische die van alles voor ons ging regelen. Alle vrouwen die we tot nog toe hebben ontmoet waren als moeders voor ons. Alsof we na 3 maanden fietsen nog niet voor onszelf konden zorgen :) Het was wel handig, zo hadden we direct al het nummer van de Iraanse ambassade en een telefoonnummer mochten we hulp nodig hebben.

De grensovergang naar Turkije is ook een verhaal apart. Wat een machtsvertoon! We zaten dus in een bus met alleen maar Bulgaren. Wij waren de enige toeristen. Op een gegeven moment moest iedereen hun bagage voor zich neerzetten op een bank. Daarna liep een man langs en bij alle Bulgaren grabbelde hij in hun tas met een arrogante houding. Bij ons vroeg hij waar we vandaan kwamen, wij zeiden Holland en nadat hij een opmerking maakte over voetbal liet hij onze tassen verder met rust! Echt heel apart, alsof wij niks mee zouden smokkelen. Maar goed we waren in Turkije. Nieuw land, nieuwe kansen!

De volgende dag moesten we dus verder naar het oude deel van Turkije, Sultanahmet. Daar vonden we een heel relaxed guesthouse met keuken voor 7 euro per nacht! Met uitzicht op de Aya Sofia en de blauwe moskee, we slapen dan wel met 27 man in totaal op het dak van het hostel.. maar zelfs dat is niet erg.
In Istanbul is het doel om een visum voor Iran te regelen en eentje voor India. Voor het visum voor Iran hadden we natuurlijk een pasfoto nodig met een hoofddoek om ... ze zijn echt heel mooi geworden! Voor iedereen die zich afvraagt hoe we er dan uitzien, Tadaa!


Op 14 juli zijn we zowieso weg uit Istanbul, dan gaan we verder naar het zuiden voor een korte vakantie, dan zijn alle visa's geregeld en kunnen we daarna weer verder fietsen.
Het wordt nog even genieten van Istanbul!

Deel 2: Jut & Jul op avontuur in Roemenie

Na 80 dagen onderweg zijn we aan het eind van de Limes. Na 4084 km zijn we aangekomen in Constanta, het oude Tomis. Tomis werd tussen de 5e en 6e eeuw voor Chr. gesticht door Griekse handelaren. De Romeinen volgden in 71 voor Chr. en benoemde Tomis tot hoofdstad van oostenlijk Dacia. Dacia is tevens het automerk in Roemenie, je ziet ze overal, oude en nieuwe modellen.
In Vatra Dornei, in het noorden van Roemenie hebben we afscheid genomen van de toiletjuffrouw, onze hospita, die haar hele huis had vol liggen met toiletmatjes. Dus wij dachten misschien is ze wel een gepensioneerde toiletjuffrouw, je weet het immers niet. Tevens bleek het bekende kuuroord van Vatra Dornei een jacousi te zijn :) Op 8 juni hebben we de eerste echte klimmen gemaakt naar de 1000 meter, dit om de bekende kloosters van Bucovina te bezoeken. Deze kloosters zijn aan de buitenkant vrijwel geheel bedekt met fresco's. Echt een bijzonder indrukwekkend gezicht. Vrijwel alle kloosters worden nog bewoond door nonnen en/of monniken. Bij het eerste klooster in Moldavita (1537) werden we hartelijk ontvangen en meteen uitgenodigd voor een avondmaal. Heerlijk na een dag klimmen, maar we kregen zoveel dat we het nauwelijks op konden, maar we mochten geen kruimel laten liggen...dus het was even doorzetten...op een gegeven moment kwam de non met nog een stuk cake aan zetten, gelukkig bleek dit voor de volgende dag te zijn. Hierop zei Sanne "god zij dank, niet nu!". In die setting was het zo komisch dat ik mijn lach bijna niet in kon houden. De volgende dag zijn we verder gefietst naar Voronet, hier vonden we een kamer bij een gezin thuis en hebben we een klooster bezocht uit 1488 bekend om zijn blauwe kleuren en fresco van het laatste oordeel.
In veel huishoudens wordt het warme water gestookt in grote ketels in de badkamer van het huis. Deze worden s'morgens met hout aangestoken zodat er s'avonds warm water is. In Agapia hebben we overnacht in een nonnen klooster dat vroeger een van de grootste in Europa was en nu nog steeds actief bewoond is. Hier ontmoeten we zuster Harientina een vriendelijke non, die voor ons een slaapplaats regelde en tevens een heerlijk maal. Zij gaf ons tevens een landkaart van Roemenie waar alle kloosters van Roemenie op staan en als we deze allemaal zouden bezoeken dan zouden we verlicht zijn. Na wat rekenen bleek dat we hier toch minstens een jaar mee bezig zouden zijn (toch een beetje lang aangezien we in oktober in nepal hopen aan te komen) dus hebben we vriendelijk bedankt en zijn we verder gefietst richting Constanta :)
Na ongeveer 3500 kilometer waren Jut en Jul wel toe aan een stukje avontuur. Dus besloten wij een eigen stukje Limes route te schrijven. Een inspannende ervaring over steenslag wegen met blaffende honden en flinke klimmen. De route beschrijving is overigens goed gelukt, alleen hadden we nog geen overnachtingsplek gevonden. Ergens aan het eind van ons avontuur kwamen we tijdens een klim over een steenslag weg...niet erg relaxed fietsen kan ik je vertellen..Valentin tegen een vrachtwagen chauffeur van een zandtruck. Hij vroeg ons wat we van plan waren en waar we dachten te gaan overnachten. Wij vertelden dat we hoopten in het volgende dorp een overnachtingsplek te vinden. Valentin vertelde dat de eerste 30 kilometer geen overnachtingsmogelijkheid was en dat het niet echt veilig was om nog verder te zoeken met allemaal Roma's onderweg. Hij zei dat hij ons wel naar Bacau wilde brengen (30 km van onze route) en ons daar zou af zetten bij een pension. Zo gezegd, zo gedaan fietsen in de zandwagen gekiept en op naar Bacau. De volgende dag hebben we 130 kilometer gereden over een snelweg (dat maakt hier allemaal niet uit) en hebben we menig hellingen overwonnen. De eerste 50 km hebben we in 2,5 uur gereden en de laatste 80 km in 6 uur over heuvels met een stijgingspecentage van 10/11%, erg mooie route maar lood zwaar. Weer op de route was er geen overnachtingsplek te bekennen, dus klopten we bij iemand aan. We kwamen terecht bij een gezin bestaande uit 3 meiden, een moeder en oma. We werden hartelijk ontvangen met een engels-roemeens woordenboek, tekeningen, foto's en handen en voeten werk hielden we gesprekken. We kregen een avondmaal met aarbeien uit eigen tuin (nou blijer kun je me niet maken) en hebben we gebadderd in een tobbe. In Roemenie wordt het water op veel plekken nog uit waterputten gehaald, er zijn niet of nauwelijks waterleidingssytemen evenals de riolering ontbreekt. Veel gezinnen hebben als WC dan ook een hudo (een gat in de grond met een huisje er om heen). Electriciteit is wel overal te vinden.
In Galati ontmoeten we weer de Donau, na 2858 kilometer door Europa komt hij hier in de Donau Delta aan zijn eind in de Zwarte Zee. De naam Donau komt uit het Latijns Danubius. We nemen een pont over de Donau richting Tulcea. Bij de pont ontmoeten we een Rus en een Fin, die in Galati in de haven werken als specialist. Na ons verhaal over onze kapotte brander wilde de Rus wel proberen hem te repareren, na vele pogingen moest ook hij (enigzins gefrusteerd) toegeven dat hij echt kapot is. De weg naar het uiterste puntje van de Donau Delta was een stuk saaier dan de groene heuvels/bergen van het noorden. Een stuk droger en grauwer en de mensen hebben tevens een andere mentaliteit dan in het Noorden. Brutaler en meer uit op je geld als toerist, maar we hebben geen geld...Achter na gezeten door minstens 60 horzels kwamen we uiteindelijk aan in Murighiol, waar we een frans stel ontmoeten met wie we een boottocht over de Donau Delta hebben gemaakt. Hier hebben we levens echte Pelikanen gezien :)
Tijd voor een dag rust en een wasje op een prima camping. Samen met onze bootman en Tavi, Tavi een Roemeen die net terug is van 4 jaar werken in Ierland en nu in Murigihol een eigen pension en camping wil beginnen. Bijzonder om te zien, hoe hij in die tijd verwesterd is geraakt terwijl de tijd in Murigihol volgens hem heeft stil gestaan, samen met deze twee mannen hebben we de voetbalwedstrijd Roemenie - Nederland gekeken. Wel erg apart, aangezien wij blij waren met de winst voor Nederland maar alle Roemenen bedroefd, stil en zwijgend naar huis gingen. Van Murigihol reden we verder richting Jurilovca, waar we een slaapplek vonden bij een mevrouw, Anna Jora, van 84 jaar. Vijf haar geleden hield ze hier een actief B&B, maar nu ze ouder is, is ze hier eigenlijk mee op gehouden. Maar toen we er eenmaal waren mochten we niet meer weg, en hebben we naar alle verhalen geluisterd en foto's bekeken van allemaal mensen die ze in de loop der jaren heeft ontmoet. We aten vissoep gemaakt door de buurvrouw die een beetje voor Anna Jora zorgt en een oogje in het zeil houdt. Hier hebben we later die avond nog even geborreld, terwijl Anna Jora een power-nap aan het doen was. Hier hoorden we dat een groot deel van de Donau Delta bewoond wordt door Russen. Er wordt in dit gebied dan ook veel Russisch gesproken. Tijdens onze reis door Roemenie is wel gebleken dat Roemenie uit verschillende bevolkingsgroepen bestaat. In het noorden wonen veel Hongaren en Duitsers. En hier aan de kust Russen en Turken.
Van Jurilovca maakten we ons op voor de laatste 101 kilometer naar Constanta, waar onze driedelige fietsroute langs de Limes eindigd in de oude stad Tomis bij een kleine stenen vuurtoren uit de Geruaanse periode. En nu...
Nu gaan we een paar dagen relaxen en ons op maken voor onze volgende tocht door Bulgarije naar Turkije, Istanbul.

Dag allemaal, tot schrijfs!

Deel 1: Jut & Jul maken van alles mee in Roemenie

We zijn alweer een flink eind Roemenie binnen gereden van Gyula (Hongarije), zijn we door de bergen van Transsylvanie naar Suceava gereden en zitten we op dit moment in Vatra Dornei. Roemenie is een erg mooi land, niet alleen de natuur maar ook de mensen en het leven hier. Hoewel ik in het begin het wel spannend vond Roemenie binnen te trekken, valt het me 100% mee. Door de verhalen als veel armoede, onveilig, het wilde westen van het oostblok...wist ik niet goed wat te verwachten. Nu we almeer dan een week door Roemenie fietsen zie je door, onder andere de eenwording met Europa sinds 1 Januari 2007, dat ook Roemenie hard aan het werk is het land weer op te bouwen. Wegen worden vernieuwd, huizen opgeknapt...daarnaast zie je veel samenwerkingsverbanden met andere europese dorpen en/of steden. Hoewel er veel nieuwe auto's rond rijden (ook veel nieuwe auto's met Frans, Italiaans, Spaans, Duits  en Oostenrijkse nummerborden, vaak zijn dit Roemenen die een paar maanden per jaar in het buitenland werken) zie je hier ook veel mensen met paard en wagen. Dit zijn niet alleen de Roma's (rond trekkende zigeuners) maar ook boeren die hierop van alles vervoeren. Over de Roma's gesproken, we hebben hier verschillende gezien. Roma's die rond trekken met paard en wagen/huifkar, maar ook Roma's die een auto bezitten met aanhangwagen en deze helemaal vol stoppen met gezinsleden, eten, metaal en koper resten. De laatste twee om te verkopen. Bijzonder gezicht kan ik je vertellen. Zoals ik al zei wordt hier veel met paard en wagen vervoerd, zowel het land wordt hier geheel met de hand bewerkt of met een ploeg die door een paard vooruit wordt getrokken. In Roemenie heb ik tot nu toe nog geen landbouwmachine gezien. De hele dag zie je mensen op de velden aan het werk. Elk huishouden heeft dan ook zijn eigen akker en/of moestuin, waarvan de hele familie leeft. Daarnaast heeft ieder huishouden een koe, kippen, geiten en heeft bijna iedereen een hond.
Onderweg hebben we weer verschillende mensen ontmoet, een Belg Raf, die via de Limesroute naar Jeruzalem wil fietsen. De buurtjes, een Nederlands stel die ons, nadat onze brander is overleden, ons uit de brand hebben geholpen met s'morgens verse koffie en s'avonds een avondmaal. Nog bedankt! En Tibi en zijn vrouw waar we in Dej in hun huis hebben mogen overnachten. Op zich een mooi verhaal door de passie van Sanne voor oude Volkswagen busjes (ik vind ze trouwens ook erg mooi) stopten we bij een huis waar een bord hing, VolkswagenClub en allemaal oude volkswagen busjes geparkeerd stonden. Ik hoorde dat iemand aan het werk was in de werkplaats dus ik dacht, ik loop gewoon naar binnen en maak een praatje. Als snel hadden we een biertje in onze handen, kregen we CD's met allemaal foto's van volkswagen busjes en hadden we uiteindelijk ook nog een slaapplaats, echt fantastisch!
Vanaf Dej fietsen we verder naar Nassaud, waar we hoopten te overnachten. Daar eenmaal aangekomen was er een groots dorpsfeest aan de gang en geen slaapplek meer voor ons dus moesten we nog 55 km verder fietsen naar de volgende slaapplek in Lunca llvei. Super mooie route na 120 km kwam we hier aan, waar we in Pensiuna Rustica even tot rust konden komen :) haha! Vanaf Lunca llvei moesten we de trein nemen naar Vatra Dornei, op zich een hele ervaring met dronken mannen die je fiets met bagage en al de trein in trekken en alles op elkaar mikken. Nou ja, snel ging het wel :)
Oja, wisten jullie trouwens dat ze in Roemenie een uur later leven dan wij? Wij niet, Jut en Jul hebben een week een uur te laat geleeft, erg mooi! We weten nu dat in Bulgarije de klok nog een uur vooruit gaat....Buna!

Blaffende honden bijten waarschijnlijk wel

Dit wordt het laatste bericht dat we vanuit Hongarije zullen sturen. Op 26 mei kwamen we aan in Gyula, een grensplaats tussen Hongarije en Roemenië. En morgen zullen we Roemenië in fietsen.

Het laatste stuk van Budapest naar Gyula was relatief rustig. er waren een aantal dingen die me opvielen tijdens dit laatste deel.
Ten eerste dat de Hongaren onwijs veel aan het verbouwen zijn aan de wegen. Budapest uitkomen was bijvoorbeeld een grote ramp. Het boekje dat we op het laatste moment toch nog wisten te bemachtigen blijkt hopeloos verouderd! Menigmaal werden we teleurgesteld toen, na een lange dag fietsen, er geen camping meer bleek te bestaan. Het bordje stond ernog, met richting erbij, maar de camping was er niet meer! We waren genoodzaakt zo'n 20km terug te fietsen. Als er iets irritant is is het wel terugfietsen!
Het tweede wat me opviel waren de velden vol met klaprozen. Prachtig! Een zee van rood, af en toe vermengd met paars en wit van andere bloemen. Zulke velden vind je nergens meer in Nederland.
Mei is wel de mooiste maand om door Hongarije te reizen. Nu is alles nog groen en in bloei, maar over een maand is alles gortdroog. Tip van de dag! Nog een tip van de dag: als je een bankje zoekt om te lunchen, zoek dan een kerk. Bij kerken staan altijd bankjes!
Het grootste gedeelte van Hongarije is trouwens net zo plat als Nederland. Ik dacht de laatste dag dat ik door het Groninger landschap reed, zo vlak!
De laatste fietsdag in Hongarije hebben we ook kennisgemaakt met achternazittende honden! Vreselijk wat een rotbeesten! Niet alle honden natuurlijk maar die wel. De eerste keer fietsten we naast elkaar toen er plotseling 3 honden al blaffend op ons afgestormd kwamen. We zetten een sprint in, maar te lang bleven ze meerennen, al happend naar mijn enkels. Gelukkig hielden wij het langer vol! De tweede keer (althans voor mij, hij had Lianne gemist) kwam er een golden retriever op me af. Ik waande me veilig, er stond immers een groot hek voor hem, er was een kippenren naast hem en ook nog een sloot! Dat hinderde die hond helaas niets! Hij stormde door de kippen, sprong over de sloot en kwam al blaffend achter mij aan. Ik dacht dat kan ik ook! Ik draaide me om en gromde diep naar hem. Het werkte, hij droop af! De laatste keer die dag waren er vier valse krengen. Lianne fietste vooruit en had het voordeel van de verassing, zij kon nog versnellen voordat ze te dicht bij haar kwamen. Mij stonden ze echter op te wachten op de weg. Ik maar grommen en grommen, maar dat werkte niet helemaal als ik bleef fietsen. Ik ben maar afgestapt, heb me groot gemaakt en nog steeds blijven grommen. Langzaam kon ik langs ze schuifelen. Pff.. dikke stress! Lianne's jeugdtrauma kwam weer helemaal terug. Ze is in haar jeugd ook een keer achterna gezeten toen ze met haar zusje aan het fietsen was.
Voor de honden in Roemenië nemen we mooi stenen mee!

Al met al weer een interessante reis. En tevens hebben we bij deze deel II van de Limesroute erop ziten en laten we het 5e land achter ons. Nepal here we come! (maar eerst de rest nog)

Magyarorszag

Van Oosterijk rijden we langs de Donau steeds verder Oost Europa binnen. De Limes route leidt ons via Bratislava, de hoofdstad van Slowakijen naar de grens van Hongarije. De overgang van Oosterijk naar Hongarije is meteen te zien, van keurig aangeharkte tuintjes en georganiseerde fietspaden, laat Hongarije ons het beeld van een opkrabbelend oost blokland zien, wegen vol met gaten, vervallen huizen. Maar ook duidelijk het beeld van herstel, huizen worden opgeknapt en wegen vernieuwd. Na de eerste kilometers door Hongarije voelde het land vertrouwd aan. De Hongaren zijn vriendelijke mensen en bereid om te helpen, het klimaat is heerlijk warm en zonnig. Er heerst een andere mentaliteit dan de landen die we hiervoor hebben aangedaan. In Hongarije leven de mensen veel meer hun eigen leven en blijven zij bij zichzelf, maar zodra er hulp nodig is zijn ze er.

Hongarije is een mooi land om door heen te fietsen. Het eerste gedeelte was vrij vlak, veel akkerbouw, maar naarmate we meer Budapest naderden werd de route steeds heuvelachtiger. Het is echt mooi om al klimmend op je fietsje om hoog te zwoegen en eenmaal boven beloond te worden met een fantastisch uitzicht.

Hongarije staat bekend om zijn warmwaterbronnen, een(zwem)bad vol met jodium of zwavelhoudend warmwater met een temperatuur rond de 36 a 38 graden, heerlijk om een tijdje in rond te dobberen :) Natuurlijk was het woord warmwaterbad al reden genoeg om de eerste dag aangekomen in Hongarije, hier heerlijk van te gaan genieten! Ik kan je vertellen echt een genot voor de fietsspieren :)
De volgende dag zijn we verder getrokken richting Gyor. Hier bleek al gauw dat ons route boekje uit 2001 toch enigzins verouderd is, na 2 uur zoeken naar de weg...hadden we hem na menig handen en voeten werk uiteindelijk de weg weer gevonden. Uiteindelijk bereikten we rond etenstijd een camping vlakbij Acs, waar we meteen uitgenodigd werden om een bord goulash mee te eten. Echt een genot om zo ontvangen te worden na een lange dag fietsen. Op deze camping ontmoeten we een nederlands stel die net als ons de gehele Limes route aan het fietsen zijn, met als plan om in drie verschillende fietsreizen Sibirië te bereiken. Tijdens de verdere route zijn we ze nog menigmaal tegen gekomen evenals een engels echtpaar die we vanaf Wenen al verschillende keren hebben ontmoet.

Inmiddels zijn we na een mooi stuk Hongarije aangekomen in Budapest, de hoofdstad van Hongarije. Budapest wordt door de Donau in twee delen verdeeld. Buda ligt op de heuvelactige rechtoever van de Donau en  Pest op de linkeroever. Op Pest hebben we een super relaxed mini-camping gevonden (gewoon bij iemand in de achtertuin) vlakbij het centrum. Hier ontmoeten we Stefan, een Canadees, die al 2 jaar op zijn fiets de wereld aan het verkennen is en Andy een Duitser die op zijn 35ste is gaan reizen en 10 jaar geleden besloten heeft dat Hongarije de beste plek is om te wonen. Het is leuk om onderweg zoveel diverse mensen tegen te komen, iedereen met zijn eigen doel. Stefan die al 2 jaar op zijn fiets aan het reizen is, Josi die met zijn eigen gemaakte ligfiets van Regensburg naar Wenen is gaan fietsen, Andy die na menig jaren reizen, Hongarije als land heeft gekozen om te blijven, Jogi de straatmuzikant, de engelsen die van Passau naar Budapest zijn gefietst en Marie Louise die haar huis en winkel heeft verkocht om de reis van haar leven te gaan maken, op de fiets naar Spanje...mensen met dromen, een doel, een eigen leven en zo veel ervaringen. Mooi om te zien, te horen en deze mensen te ontmoeten...Ik ben benieuwd wie we onderweg nog meer gaan tegen komen ....

* Magyarorszag betekend Hongarije in het Hongaars.

zwei hüpsiche Mädchen aus Holland

Wenen, de hoofdstad van Oostenrijk een historische stad met veel cultuur. Op weg hiernaartoe hebben we weer het een en ander meegemaakt.

In Regensburg eindigde deel I van de limesroute. Hier waren blijkbaar ook alle limes-stickers op die ons op kruispunten de goede richting wezen. Ook zonder de stickers kom je er wel, gewoon de Donau volgen.

Passau was de eerstvolgende grotere stad die we tegenkwamen en we arriveerden aan het eind van de middag. Op het terras, waar we een welverdiend biertje dronken, kwamen we de straatmuzikant Jogi tegen. We hadden in Regensburg al geld in z´n pet gedaan en nu was hij in Passau. Hij is bezig met een boek over het zijn van een straatmuzikant. Hiervoor reist hij door heel Europa. De mensen in Duitsland zijn een van zijn favorieten.

Passau was onze laatste overnachtingsplaats in Duitsland. Na een maand door Duitsland getrokken te hebben, van West naar Oost, was het nu wel mooi geweest. Op 5 mei passeerden we de grens met Oostenrijk. Daar reden we direct langs een van de mooiste stukken van de limes-route. Langs bergen met sprookjesachtige bossen en een ideaal fietspad. Het was genieten!

Na Passau waren we weer even toe aan een rustdag. Deze hoopten we te houden in Ottensheim, maar helaas lag de camping naast een drukke weg. De rustdag vulden we met het zoeken naar een rustig plekje uit de regen. Niet heel rustig dus..

Tot dan toe hadden we geen last van vervelende mannen onderweg, maar vrouwen wees gewaarschuwd! Vertrouw nooit grijze mannen die zeggen dat je van grijze mannen niks te vrezen hebt! Na 80 km fietsen kwamen we moe en zoekend naar een slaapplek aan in het dorpje Höszgang. We gingen bij een barretje vragen of er hier een slaapplek was. Ze wees een stukje land aan waar het waarschijnlijk minder verboden was om wild te kamperen. Mooi! Schenk dan ook maar een biertje in, dan drinken we er eentje mee. Buiten op het terras zaten een aantal grijze mannen van het dorp. Franz, Franz, Manfred en Franzie. Ze vroegen of we erbij kwamen zitten, gewoon gezellig. De eigenaresse van het cafe, Manuela, zat er ook bij. Het was allemaal erg gezellig, totdat Franz middenin de nacht langs onze tent gereden kwam en vroeg of we nog een drankje gingen doen. Man we slapen al! Hij hoopte op een gezellige nacht met 'zwei hüpsiche mädchen aus Holland'. Hoezo 'hüpsich'? Waar haalt ie dat vandaan? Dat we met mooi weer in een korte broek fietsen betekent niet dat we hüpsich zijn! Na zijn bezoek heeft Lianne geen oog meer dicht gedaan.

Gelukkig hoefden we de volgende dag niet zo ver te fietsen. We wilden namelijk naar de abdij in Melk, nog geen 50km fietsen. De abdij in Melk is namelijk de abdij die beschreven is in de roman 'De naam van de Roos' van Umberto Eco. Deze abdij schijnt een enorme bibliotheek te hebben ene die wilden we wel zien! Hop tentje opgezet op de camping en op naar de abdij. In de jaren '90 is de abdij volledig gerenoveerd en dat is ook wel te zein. Alles ziet er spik en span uit. Binnenin blijkt dat hij in 1792 ook is verbouwd in een wat meer Barokke stijl. Jeetje wat een overdaad aan krullen, bladgoud en tierelantijntjes! Ik hou van decoratief, maar dit gaat me te ver! De bibliotheek was wel het gaafste van alles. Ze hadden helaas maar twee ruimtes van de tien (!) opengesteld, maar desalniettemin was het indrukwekkend.

Deze nacht hebben we allebei heerlijk geslapen. Dat moest ook wel want de volgende dag wilden we graag aankomen in Wenen en dat betekende dat we 110 km moesten fietsen in een dag. En dat is gelukt! 's Avonds kwamen we aan op de camping en daar zijn we nu nog. We waren toe aan een korte vakantie en Wenen is een mooie stad om doorheen te lopen. Zo zijn we gisteren vana een aantal musea geweest. Het Belvedere, met werk van o.a. Gustav Klimt en het Kunsthuis van Wenen, met werk van Hundertwasser. Hundertwasser was een veelzijdige kunstenaar. Zo maakte hij niet alleen schilderijen, maar ook grafisch werk, tapijten en was hij architect. Zo is er hier een flatgebouw ontworpen door hem en ook het Kunsthuis heeft hij ontworpen. Hundertwasser probeerde in zijn gebouwen de natuur terug te laten komen die de mens volgens hem te veel heeft teruggedrongen. Hij heeft ook een ontwerp gemaakt voor een gemeenschap die geheel in samenhang met de natuur is. Zo hebben de huizen geen standaard daken, maar is het eigenlijk een parkje waar je overheen kunt lopen. Een beetje als de grasdaken in Noorwegen maar dan ter hoogte van de grond. Erg idyllisch en alleen bij idee gebleven. De kunst van Hundertwasser sprak ons allebei erg aan . Je blijft er dingen in ontdekken.

Op de camping kwamen we trouwens nog twee wereldfietsers tegen. We waren ze onderweg ook al vaker tegengekomen, maar nu hebben we met ze gepraat. Zij fietsen van Zwitserland naar Nepal en daarna door na China. Ze volgen grofweg dezelfde route als wij dus misschien komen we ze nog wel vaker tegen!

Inmiddels is dit de laatste dag in Wenen en gisteravond hebben we gegeten met Marie-Louise die hier een winkel heeft, althans nog eventjes. We raakten met haar aan de praat over het reizen per fiets en wat blijkt, zij gaat binnenkort samen met haar hond op de fiets naar Spanje aan het eind van de wereld. Zij wou graag meer informatie over de fiets en de spullen en in ruil daarvoor kregen wij een diner van haar! Geweldig!

De vakantie zit erop en morgen gaan we verder naar Slowakije. Tot horens!

Zon, bloeiende velden en Romeinse resten

Ik ben er over uit...de natuur heeft vanaf begin april ongeveer 30 dagen nodig om geheel uit te bloeien. De afgelopen maanden heb ik geboeid gekeken naar het wakker worden van de natuur. Het is zo fijn om elke dag opnieuw verrast te worden door nieuwe bloesems, vogels en bloeiende velden. Het is heerlijk om zo onderweg te zijn. We hebben alles bij ons en kunnen gaan en staan waar we willen..echt genieten!

De afgelopen dagen zijn we van Karlstein naar Regensburg gefietst. Een mooie tocht door onderandere het Altmühltal. Hier zijn we van de Main af gegaan en verder gefietst langs de Erf en de Tauber. Twee kleinere riveren die ons leiden langs heuvels, bossen, weilanden, akkers, dalen, Romeinse resten en middelseeuwse steden. Voor de mensen die nog een mooi stukje Duitsland willen ontdekken is dit zeker een aanrader. Ook voor de vogelliefhebbers want Duitsland is een waar vogelparadijs.

Naar mate we meer naar het zuid-oosten trekken worden de mensen die we ontmoeten steeds vriendelijker, toegankelijker en maakt men sneller een praatje. Zo ontmoeten we in Rothenburg (tijdens onze lunch) een man die ons uitgebreid vertelde over zijn reis jaren, de stad en zijn functie als figuranten-taliban-strijder bij het leger...iets wat voor ons compleet nieuw was... Die zelfde dag klopten we aan bij een boederij (wat achter af een kattenpenson bleek te zijn) om te vragen of we wellicht bij hen op het erf mochten kamperen. Voordat we het wisten sliepen we in twee heerlijke bedden, genoten we van een warme maaltijd en stond de volgende ochtend een ontbijt voor ons klaar! Ik kan zeggen we hebben genoten! Trouwens als er iemand in de buurt van Neunstetten nog een kattenpenson zoekt, nou dan kunnen we deze lieve katten vrienden zeker aanraden!

In Pappenheim hebben we twee rustdagen genomen, heerlijk in de zon gehangen en de fietsen weer laten blinken. Hier ontmoeten we onze ligfietsvriend, Josi. Een jongen die op zijn eigen-hand-gemaakte-ligfiets (overigens een super gaaf ding) van Rothenburg naar Wenen wil fietsen. Samen met onze ligfietsman zij we verder richting Regensburg getrokken. Inmiddels zijn we na 1.373 kilometer in Regensburg gearriveerd! Hiermee hebben we het eerste deel van de Limes route afgerond. Vandaag gaan we Regensburg verkennen en dan op naar Wenen!

Kortom; Ik heb mijn banden vol met wind! Nee, ik heb ja niks te klagen! ;) 

Frankfurt en de Main

Volkstuintjes, stacaravans, scheepsvaart, Duitse vlaggen, snelwandelaar en alle vrouwen zijn hier postbodes... nou ja.. misschien niet allemaal, maar alle postbodes die we hebben gezien waren vrouwen.

We zijn nu zo'n drie weken onderweg en we volgen nu de Main in plaats van de Rein. We hoeven nog 100 km te fietsen en dan hebben we de eerste 1000km gehad, een mijlpaal van onze reis! Tijdens het fietsen komen we diverse mensen tegen. Mensen die ons bewonderen om onye mooie fietsen, of gewoon een praatje willen maken. Maar ook mensen die on een slaapplek aanbieden. Dit laatste was heel fijn. Nadat we meer dan 90 km hadden gefietst waren we op zoek naar een slaapplek. De camping die we op het oog hadden, daar kregen we geen goed gevoel van dus gingen we het vragen bij het boothuis even verderop. Dar mochten we zelfs binnenin het trainingshok slapen en we konden douchen bij de personeelsdouches van het restaurant ernaast. We hebben heerlijk in de zweetlucht geslapen!

De volgende dag zijn we op zoek gegaan nar een camping in Frankfurt om de stad te kunnen verkennen. Frankfurt heeft heel veel nieuwbouw, tussendoor vind je nog wat oude gebouwen maar veel is het niet. De trots van het WK voetbal 2006 is nog volop aanwezig.  Het was een regenachtig dagje Frankfurt.

Weet je wie ons altijd als eerste op komen zoeken op onze kampeerplek? Trudie&Henk, de trouwe eenden die om eten komen zeuren. Altijd gezellig!

Sanne weet nu ook hoe het voelt om aangereden te worden. We reden rustig door een straatje tot er plots van rechts een jogen uit een steegje gescheurd kwam. BOEM! Daar lag hij op de grond, terwijl Sanne nog met beide benen op de grond stond. Hij knalde met volle snelheid tegen haar zijtas, het was voor hem alsof hij tegen een muur reed. Gelukkig was er niks kapot. Na dit voorval vervolgden we onze weg en gingen we met het veerpontje de Main over, verder op weg naar Nepal. Maar eerst een rustdag!

Tot de volgende keer!

Heksenketels en natuurschoon

De rijn, natuur en industrie in een. Tussen de heksenketels staan nog de molens die herinneren aan de vroegere tijd.

De afgelopen dagen zijn we vanaf Keeken naar Bad Breisig gefietst, een luttele 260 kilometer. Tijdens deze tocht zijn onze Agu, we zeggen Agu zonnebrillen niet van ons hoofd geweest. We hebben de afgelopen dagen super weer gehad, zon, prachtige zonsondergangen en mooie kampeerplekjes :) Ook plekjes waar we niet mochten kamperen en waar we de volgende ochtend op het moment dat we heerlijk uitgeslapen, vriendelijk toch dwingend, er op werden gewezen, dat dit geen kampeerplek was....het zal dan ook niet de laatste keer zijn dat we onze ietwat onschuldige blikken te voorschijn moeten halen..

Gedurende de tocht langs de rijn hebben we onze eigen theorie bedacht over de functie van de rijn in de romeinse tijd. Het zit namelijk zo dat de romeinen langs de gehele rijn nederzettingen hadden, om elkaar te laten weten dat er gevaar op komt was of niet. Zo wasten zij zich in de Rijn en als het angstzweet betrof was er reden voor paniek bij de collega Romeinen... Je komt tot bizare theorieen door de eeuwige gang langs de rijn en de invloeden van het romeinse rijk gedurende de tocht langs de Limes.

De term Limes wordt overregens gebruikt om daarmee de uiterste grens van de noordzijde van het romeinse rijk aan te geven. In onze taal leeft het woord limiet vanuit dezelfde betekenis voort.

We worden steeds sneller in het op en afbreken van de tent en het pakken van onze fietsen. Ook heeft de fiets-reparatie-cursus zijn vruchten afgeworpen, banden zijn binnen 30 minuten geplakt (op dit moment staat de teller op 1 lekke achterband voor Lianne) en weten we onze versnellingen op de juiste wijze af te stellen.

Laten we afsluiten, met avond rood....ochtend rood iets met water in de sloot...ach wat..avond rood is morgen mooi weer :) Daaaaaaag!

De fietsen staan al klaar...

In het dagboek zullen we tijdens onze reis al onze avonturen die we onderweg beleven met jullie delen. Het is bijna zo ver, onze fietsen staan al klaar!